TECHNIKA KLEJENIA

Sieciowanie (utwardzanie) kleju następuje po złączeniu powierzchni elementów klejonych (na zasadzie polimeryzacji  - gwałtownej reakcjimiędzycząsteczkowej), na skutek kontaktu powierzchniowego z wilgocią zawartą w powietrzu oraz na materiałach klejonych.

                                                                                                                                       

Najlepiej operacje klejowe przeprowadzać w temperaturze pokojowej o wilgotności względnej powietrza 40 – 60%. Zazwyczaj w czasie klejenia ilość molekuł wody jest wystarczająca (w warunkach bardzo suchego powietrza dobrym sposobem jest zastosowanie aktywatora). Nałożona na jedną powierzchnię warstwa kleju zostaje wyciśnięta przez drugą powierzchnię, a molekuły wody błyskawicznie polimeryzują strukturalne cząsteczki materiałowe, powodując ich mocne powiązanie w kilka sekund. Ten bardzo popularny sposób klejenia, nakładanie kleju kroplami bezpośrednio z opakowania, umożliwia łączenie tylko bardzo małych elementów. Posiada dużo wad i jest nieekonomiczny. Wypywający klej po złączeniu powierzchni często brudzi łączone elementy, a nawet skleja palce. Tylko za pomocą pędzelka możliwe jest równomierne nałożenie cieniutkiej warstwy kleju. Pędzelek znacznie ułatwia klejenie zarówno małych, jak i dużych elementów, nieodzowny zwłaszcza przy łączeniu pionowych powierzchni, a także w zakamarkach i miejscach trudnodostępnych. Klej należy nanosić bardzo oszczędnie, tylko na jedną z łączonych powierzchni.

Najlepszy efekt daje nałożenie tylko takiej ilości, aby wypełnić szczelinę, a przy gładkich i równych powierzchniach warstwa kleju musi być minimalna o grubości mikronowej (max. do 0,15 mm). Tylko taki równomierny, mikronowy film klejowy nadaje połączeniu najwyższe parametry wytrzymałościowe z jednakowym rozłożeniem sił adhezyjnych w czasie naprężeń zrywających. Najlepiej do klejenia materiałów idealnie gładkich stosować płynny klej Second Glue Liquid. Im mniejsza ilość kleju, tym mocniejsze  połączenie dzięki tej zasadzie, pomiędzy łączonymi materiałami tworzy się adhezyjna spoina międzymateriałowa o cechach łączonych elementów, w pełni elastyczna w przypadku materiałów elastycznych oraz sztywna w przypadku materiałów twardych. Przy prawidłowym klejeniu często wytrzymałość spoiny jest wyższa niż wytrzymałość klejonych materiałów.

samolocikbuteleczki

Nakładanie kleju, aktywatora i primera pędzelkiem kilkakrotnie zwiększa ich wydajność i tym samym obniża cenę, a także poprawia estetykę połączenia (bez odbarwień). Opakowania z pędzelkiem bardzo ułatwiają aplikację i są rewelacyjnym rozwiązaniem, w pełni wykorzystującym niespotykane dotąd  właściwości samego kleju, jak i preparatów gruntujących powierzchnie przeznaczone do klejenia. Szczelne i bezpieczne opakowania wielokrotnego użytku są łatwe do przechowywania. I, mimo że specjalistyczny zestaw techniczny przeznaczony jest w głównej mierze do użytku profesjonalnego i przemysłowego (dla konstruktorów, projektantów, inżynierów, serwisantów itp.), to jego proste i łatwe użycie jest również inspiracją do stosowania w życiu codziennym, w gospodarstwie domowym, a zwłaszcza w motoryzacji. Szczególnie tam, gdzie stosowanie innego rodzaju połączeń jest uciążliwe lub niemożliwe albo nieopłacalne, zwłaszcza w naprawach awaryjnych. Zestaw Techniczny jest  nieodzowny w modelarstwie, antykwariatach, pracach renowacyjnych w muzeach, itp.

 

Dlaczego stosować aktywator?

 

Najistotniejszym czynnikiem podczas operacji połączenia klejonych elementów, oprócz równomiernej, mikronowej warstwy kleju, jest jednakowa siła nacisku i co najważniejsze, właściwe trafienie w żądane miejsce całą  łączoną powierzchnią, a następnie unieruchomienie połączonych elementów do czasu utwardzenia kleju. Nawet minimalne przesunięcie powierzchni podczas utwardzania kleju spowoduje bardzo słabe (niezadawalające) złącze lub całkowite niesklejenie. Z pozoru łatwe klejenie może okazać się bardzo trudne. Wpływają na to naturalne ludzkie czynniki; drżenie palców czy zmęczenie rąk, a w konsekwencji przemieszczenie elementu i krzywe złączenie. Najważniejsze są pierwsze sekundy, połączenie musi być pewne, bez możliwości korekty. Wcześniejsze przymierzenie łączonych powierzchni (najlepiej jeszcze przed nałożeniem kleju), pewnym ruchem złączenie i unieruchomienie z jednakową siłą nacisku, do czasu wstępnego utwardzenia.  „Trening czyni mistrza”. Niezbędny czas nieruchomego docisku wynosi od kilku do kilkudziesięciu sekund, w zależności od łączonego materiału, względnej wilgotności powietrza, wilgotności klejonych powierzchni i temperatury otoczenia. Już po tym czasie spoina uzyskuje 70~80% swojej końcowej wytrzymałości. W ciągu kilku następnych godzin wytrzymałość spoiny wzrasta do maksymalnej wartości, zależnej od rodzaju materiału (parametry techniczne w Świadectwie Jakości). Niewłaściwe sklejenie skutkuje nową trudnością: ponownym, starannym przygotowaniem powierzchni łączonych, zwłaszcza dokładnym usunięciem starej powłoki - najlepiej zmywaczem „Glue Remover” do utwardzonego kleju cyjanoakrylowego. Bez zmywacza operacja usunięcia mocno przytwierdzonego do podłoża kleju może okazać się niemożliwa. Mechaniczne usunięcie resztek utwardzonego kleju (np. szlifowanie) może uszkodzić powierzchnie i mieć wpływ na niewłaściwe sklejenie elementów, np. na estetykę. Zadaniem aktywatora (oprócz wielu innych funkcji wpływających na wysokie parametry spoiny) jest kilkakrotne skrócenie czasu wiązania, które, jak omówiliśmy powyżej, ma ogromny wpływ na operację właściwego klejenia. Najsilniejsze połączenie uzyskują materiały twarde, niewchłaniające kleju, np. szkło, stal, gładka guma, natomiast powierzchnie materiałów chłonnych (drewno, gąbka) muszą być wcześniej pokryte aktywatorem.

 

technikaklejenia